دهد ، و در راه پيشرفت و بهبود زندگى و پيشبرد آنها در زمينه‌هاى اقتصادى فرهنگى و اجتماعى آنها كار بكند ، هرگز در اين موارد نمىانديشيد بلكه اوقات خود را در راه چنين كارهاى بيهوده صرف مىكرد ، چنان كه بيشتر عمر خود را در بيهودگى و هرزگى گذراند ، و كاخهاى او نمايشگاهى از نوازندگى و باده‌گساريها و انجام خلافها بود . بذل و بخشش به شعرا متوكل و ديگر سلاطين عباسى ، پولهاى فراوانى را به شاعران جيره‌خوار - كه از مهمترين عوامل شناخته‌شدهء آن زمان بودند - مىدادند . شعرايى كه از علويان بدگويى مىكردند به اموال و جوايز زيادى رسيدند ، و اين به خاطر جا انداختن و تثبيت موضع عباسيان و گول زدن مسلمانان بود تا مردم معتقد شوند كه ايشان از علويان به پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله - نزديكتر و به مقام وى سزاوارترند . به هر حال ، متوكل اموال زيادى را به شعرا مىداد تا او را مدح و ثنا مىگفتند كه ما در ذيل نام بعضى از آن شعرا را و جوايزى كه دريافت كرده‌اند مىآوريم : 1 - ابراهيم بن مدبر متوكل مريض شد و بعدها بهبود يافت ، مردم مىآمدند و بهبودى و تندرستى او را تبريك مىگفتند ، از جمله ابراهيم بن مدبر ، شاعر وارد شد و قصيدهء خود را خواند كه اشعار زير از آن جمله است : اليوم عاد الدّين غ * ض العود ذورق نضير يا رحمة اللّه للعالم * ين و يا ضياء المستنير يا حجة اللّه الّتى * ظهرت له بهدى و نور